Nelle Kooren

Ik schrijf omdat ik mijn mond moet houden

Mijn naam is Nelle Kooren 

Ik schrijf omdat ik mijn mond moet houden. Ik doorbreek mijn zwijgen woord voor woord, blog voor blog, gedicht voor gedicht, boek voor boek.

Mijn eerste roman gaat over rouw en over bevrijding. Het boek volgt Ellie en Wolf – een broer en een zus van in de twintig – in het jaar nadat hun moeder is overleden. Wolf ruikt meestal naar bier en afwaswater. Ellie doet iedere ochtend haar haar precies zoals haar moeder dat wilde. Dan ontmoeten ze Margreet, die hetzelfde ziekteproces doormaakt als hun moeder. De nieuwe perspectieven die ze opdoen zorgen er voor dat Ellie en Wolf de druk van Judy´s nalatenschap van zich af kunnen leggen en eigen keuzes beginnen te maken.

Meer weten? Ga naar Boeken.

Watermeloenen en regenbogen:
vechten voor bestaansrecht

Op mijn Instagram profiel staat dat ik houd van watermeloenen en regenbogen. Daarmee bedoel ik te zeggen dat ik graag op kom voor iedereen die in zijn, haar of hun bestaansrecht wordt bedreigd. Ik sta voor universele mensenrechten en probeer mijn stem – hier en op sociale media – te gebruiken voor mensen die de mond gesnoerd wordt.

Een leven lang leren

Naast het schrijven is er iets anders dat al bijna mijn hele leven met mij meereist; de wens om de wereld beter achter te laten dan ik hem gevonden heb. Na mijn middelbare schooltijd, ging ik voor vrijwilligerswerk naar een kindertehuis in Madurai, Zuid-India. De kinderen, die daar naar school gingen, konden hun school niet afmaken of verder studeren. Daarom richtte ik Stichting Onderwijs voor India op en bleef jarenlang terug gaan naar India totdat mijn gezondheid dat niet meer toeliet. Tijdens mijn studie (Internationale Ontwikkelingsstudies in Wageningen) begon ik me steeds meer te realiseren hoe de strijd voor gelijke kansen, tegen klassenongelijkheid, voor klimaatrechtvaardigheid, tegen kolonialisme, voor mensenrechten, tegen imperialisme, voor gelijkwaardigheid, tegen seksisme en genderdiscriminatie, voor een gezonde leefomgeving, tegen ongebreideld kapitalisme, een strijd was die ik moest voeren op een plek waar veel van de problematiek zijn oorsprong vindt; thuis in eigen land.

Ik wilde graag verbeteren hoe we hier in het westen leven en geld uitgeven. Een coöperatieve bank leek me daarvoor de uitgelezen plek. Ik wilde van binnenuit verandering brengen, maar die strijd is tot nu toe niet eenvoudig. Ik doe ook mijn best om door mijn consumptie keuzes niet medeplichtig te zijn aan allerlei vormen van mensenrechtenschendingen, en natuur-, klimaat- en milieuschade. Dit doe ik ‘to the best of my abilities’ (suboptimaal dus). Toch hoop ik dat we op deze manier de mooie dingen in de wereld kunnen laten groeien en de slechte dingen van hun financiering kunnen ontdoen. In mijn pogingen iets te doen om de wereld leuker en leefbaarder te maken, blijf ik nieuwe dingen leren. Het is nooit af en het is nooit genoeg. Vergelijkbaar met het schrijven van een roman.

Voor mij zijn mijn schrijven en mijn kijk op de wereld onlosmakelijk met elkaar verbonden. Op het papier vond ik als kind mijn eigen plek om te bestaan.