Welkom in mijn verhaal

Welkom op mijn website, welkom in mijn verhaal. Ongeveer een jaar geleden, in een weekend in augustus, lag ineens mijn manuscript voor mijn neus op de eettafel. Een vriendin en schrijfcollega was de eerste die het helemaal las en ook de eerste die het uitprintte en daar voor mij had neergelegd. Nog voordat ik het zelf las. Laat staan dat ik de moeite had genomen om het uit te printen. Als het aan haar lag, was het een kwestie van misschien hier of daar nog een ditje of een datje aanpassen en dan kon het wel naar een uitgever. Mijn ego was uiteraard gestreeld en dacht; yes, ik ga dit jaar nog mijn boek naar een uitgever sturen. Maar mijn alter ego of in ieder geval een ander deel van mij dacht; rennen!

Dat laatste deel kreeg de overhand. Ik liet de herfstbladeren op mijn manuscript neerdalen totdat het einde van het jaar én mijn zelf-gestelde deadline echt naderden. In december keek ik voor het eerst in vier maanden weer naar het manuscript. Mijn stemming kreeg meteen dezelfde kleur als die winterse namiddag. Wat hield mij tegen en hoe kon ik weer verder?

Ik deelde deze foto op Instagram van het geprinte manuscript en de bonbons die ik kreeg.

'Gaat dat gedicht over jezelf?' Vroeg iemand me op een poëziebijeenkomst.

'Wat kwetsbaar dat je zoveel van jezelf in je manuscript hebt gestopt,' schreef een meelezer.

'Dat ze zo religieus zijn, komt autobiografisch over. Dat zou ik benoemen, want het maakt het nog geloofwaardiger,' reageerde een ander.

Het zweet breekt me uit bij zulke reacties. Lineair Dalend is fictie. Fictie. Fictie. Fictie. Lineair Dalend is mijn manuscript, maar het is niet mijn verhaal. Het is het verhaal van Ellie en Wolf. Twee twintigers, die vrienden in mijn hoofd zijn geworden. Twee jonge mensen, die ik van alles gegund heb, dat mij niet gegund was door het leven. Een zoekende broer en zus, die ik met trots en liefde heb gecreëerd. Ik hoop dat anderen ook van hen gaan houden en hen bij het lezen van Lineair Dalend een tijdje als vrienden meedragen in hun hoofd. Lineair Dalend is weliswaar niet mijn verhaal, maar het is wel een waardevol verhaal over rouw, familiedynamiek, geloof en identiteit. Binnenkort vindt je er meer over op deze website.

En mijn eigen verhaal? Daar hebben we het nog over.