Wikken, wegen en wagen

Dit voorjaar deed ik de cursus 'Zichtbaarheid als schrijver' bij Dorine Holman. Ik worstelde op dat moment met velerlei twijfels. Mijn gevecht tegen de twijfels rondom mijn manuscript, heb ik in mijn eerste blog belicht, maar ik aarzelde ook of ik wel zin had om weer sociale media te gaan gebruiken.

Wie mij wat langer kent dan vandaag, weet dat ik ooit een eigen bedrijf had met een aantal co-founders: FairFrog. Dit was een online platform voor eerlijke en duurzame mode- en lifestyle producten. Uiteraard hielden we daartoe ook een blog en sociale media bij, destijds voornamelijk Instagram, Twitter (in het pre-X tijdperk), en Facebook. Vond ik dat leuk? Nou, wisselend. Toen we besloten FairFrog op te doeken, ben ik dan ook abrupt compleet stilgevallen op alle kanalen.

Je kunt je voorstellen dat ik niet stond te juichen als weer iemand riep dat 'als je naar een uitgever wilt gaan zoeken' of 'iets met een boek wilt doen', je dan echt wel actief moet zijn op sociale media kanalen en het liefst natuurlijk op allemaal.

Sinds de cursus van Dorine post ik weer regelmatig op Instagram en LinkedIn en tot mijn verbazing en opluchting doe ik dat nu met volle overtuiging. What happened? Tijdens de cursus kwam ik tot een belangrijk inzicht:

Na een leven lang nachtmerries over zand in mijn mond, modder in mijn mond, zelfs glas in mijn mond, realiseer ik mij de relatie tussen de nachtmerries en waarom ik schrijf. Schrijven is bevrijding. Schrijven gaat voor mij over het claimen van mijn eigen bestaansrecht. Op het papier bestond mijn stem en bestonden mijn woorden. Het begrijpen van mijn schrijfmissie en het vinden van de rode draad in mijn werk heeft me geholpen focus aan te brengen in waarover ik dan wel wil posten op sociale media en waarover ik hier dan ook wil bloggen.

Mijn beeld was dat ik als schrijver alleen maar dingen moet schrijven over het schrijfproces, want je wilt toch dat het om je manuscript draait? Nu heb ik daar af en toe wel iets leuks of juist een tegenslag over te delen, maar ik voel ook weer niet de behoefte om elke dag een kat op een laptop te delen. Waar ik wel al langere tijd behoefte toe voel is te schrijven over maatschappelijke onderwerpen die me na aan het hart liggen. Zoals ik deed toen ik Stichting Onderwijs voor India oprichtte en zoals ik deed met FairFrog. Al langere tijd kriebelde dat weer en door de cursus begrijp ik waar die drang vandaan komt.

Mijn schrijfmissie en mijn schrijf oorsprong zijn onlosmakelijk verbonden met alle mensen waarvan de stem ontnomen wordt en die in hun bestaansrecht worden bedreigd. Het inperken van mensen in hun bestaansrecht begint er vaak mee hen de mond te snoeren, hun woorden af te nemen, hun boeken te verbannen. In de huidige tijd is die missie ook urgent. Voor mijzelf, omdat mijn composthoop van ingeslikte woorden in verhalen tot leven moet worden gebracht, maar veel meer nog omdat onze kranten en sociale media overspoeld worden door het leed van mensen, die de mond gesnoerd wordt. De afbraak van een maatschappij die gebaseerd was op gelijkwaardigheid en mensenrechten, niet alleen hier en maar wereldwijd, vragen om een antwoord. 

Door de cursus besloot ik die missie meteen te gaan leven en uitvoeren en ook dat voelt als een bevrijding.